voorjaarsgras

Voorjaarsgras

Na de winter gaan veel paarden het voorjaarsgras op. Je ziet op social media allerlei video's voorbij komen van paarden die dolblij zijn dat ze weer de wei op mogen, en dat is natuurlijk ook hartstikke leuk. Wat wel belangrijk is om je te realiseren is dat voorjaarsgras niet zonder gevaren komt. Van een winter op de paddock of zelfs op stal naar hele dagen op gras, dat is een behoorlijke verandering voor de darmflora waar vaak niet voorzichtig genoeg mee om gegaan wordt.

Zeker in het voorjaar als je paard in de winter niet op gras heeft gestaan is het heel belangrijk om de weidegang rustig op te bouwen. Zet een paard niet van de ene op de andere dag de hele dag op een groene wei. Dat is een veel te grote overgang voor de darmflora die waarschijnlijk gepaard zal gaan met mestwater, diarree of zelfs koliek. Om het geleidelijk op te bouwen kun je gebruik maken van strookbegrazing of geleidelijk de tijd opbouwen.

Als het overdag lekker zonnig is, maar 's nachts nog koud (<5 graden), zijn suiker- en fructaangehaltes in het gras iets waar je echt rekening mee moet houden om bijvoorbeeld hoefbevangenheid te voorkomen. Onder invloed van de zon maken planten suiker aan (fotosynthese) en ook fructaan. In een normale situatie gebruikt gras deze stoffen 's nachts om te kunnen groeien. Als het 's nachts echter nog koud is, kan het gras niet groeien en worden deze dus niet opgebruikt. Dat betekent dat er 's ochtends nog veel suiker en fructaan in het gras zit, en op zulke dagen wil je paarden eigenlijk helemaal niet op het gras zetten want als de zon gaat schijnen loopt het suiker- en fructaangehalte alleen maar nog verder op. Als het 's nachts niet koud is wil je weidegang juist wel 's ochtends doen, omdat suiker en fructaan dan gedurende de nacht opgebruikt worden en de gehaltes dus 's ochtends het laagste zijn. Er zijn diverse fructaanmeters die je in de gaten kan houden om te bepalen of het veilig is om je paard op de wei te zetten.

Sommige paarden kunnen, hoe jammer ook, echt beter niet op gras. Ik hoor wel eens dat mensen zich hier schuldig over voelen, maar het is niet zo dat een paard gras moet hebben. Het kunnen grazen heeft wel gezondheidsvoordelen, maar dit weegt niet op tegen het risico op hoefbevangenheid bij paarden die hier gevoelig voor zijn. Je kunt dan denken aan paarden met insulineresistentie, EMS, PPID, een geschiedenis van hoefbevangenheid of die altijd gevoelig op voer reageren. Suiker doet de bloedsuikerspiegel stijgen waardoor insuline aangemaakt wordt en dat kan bij paarden met insulineresistentie hoefbevangenheid triggeren. Fructaan wordt door melkzuurbacteriën in de dikke darm verteerd en dat kan verzuring van de darmen veroorzaken. Daardoor sterven bacteriën af en dit kan ook hoefbevangenheid triggeren. 

Een paard met een goede darmgezondheid zal niet zomaar hoefbevangen raken van voorjaarsgras. Bij paarden die dit wel worden is het gras namelijk meestal de druppel die de emmer doet overlopen maar zijn er al onderliggende problemen aanwezig. Zonder deze onderliggende problemen is de kans op problemen door voorjaarsgras een stuk kleiner. Het lastige hiervan is dat heel veel paarden geen goede darmgezondheid hebben maar waarbij je dit misschien niet duidelijk merkt.

Gras kan door de hoeveelheid suikers ook voor gas in de darmen zorgen. Dat kan resulteren in gas- en verstoppingskoliek. Jong gras is eiwitrijk met weinig vezels wat voor diarree kan zorgen.

Er zijn stallen waar de paarden standaard 1 april de wei op gaan, maar dit is eigenlijk nog veel te vroeg in het seizoen. Het beste kun je wachten tot het gras ver uitgegroeid is en paarden idealiter pas in juni op het gras zetten. Dan bestaat het vooral uit vezels en niet meer zo zeer uit pectine waardoor het beter is voor de darmen.

Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down